ویژه‌نامه‌ای مستقل برای تاریخ و فرهنگ و معماری میراث جهانی شهر تاریخی یزد | سال اول – شماره‌ی ۶ | دوشنبه ۲۴ شهریور ۱۴۰۴ | صفحه ۸

در ابتدا

یزد در بسیاری از امور، شهر اولین‌ها است، اما این شهر بیشتر در چنبره‌ی سنت جامانده است. مدرنیته در یزد سرعتی لاکپشتی دارد و اگر هم در برخی زمینه‌ها خرق عادت می‌کند، بیشتر ناشی از بوی پول است تا انتخابی خودخواسته. یزد در موزه جایگاهی معمولی دارد: نه خالی از موزه است و نه موزه‌های سرآمد و نامداری دارد. البته موزه‌های «آب یزد» از اسم و رسم بیشتری برخوردار است و نسبتا معروف است. اکثر موزه‌های یزد بیشتر حال و هوای مجموع‌داری دارد تا موزه‌های متعارف، جهانی و استاندارد. چند سالی است به همت و با تلاش سازمان میراث فرهنگی، «موزه بزرگ یزد» در مکانی تاریخی و ارزشمند مراحل مقدماتی راه‌اندازی خود را می‌گذراند و قطعا این موزه با حجم آثار متنوعِ جمع‌آوری‌شده، جایگاه قابل اعتنایی برای خود دست و پا خواهد کرد. نیمه‌ی دوم قرن بیستم شاهد روایت و قرائت‌های جدید از هنر بودیم که به هنر نوگرا یا معاصر معروف شد؛ تقریبا شبیه آنچه در شعر کلاسیک و نو اتفاق افتاد؛ یعنی شکست اوزان عروضی و در نهایت بی‌وزنی، آبشاری از تصاویر و موسیقی کلمات و حجم و بالاخره شعر سفید و منثور. در هنر نیز چنین بود و شد؛ تغییر در فرم، محتوا و گشایش سبک و ارائه‌ی صورت و سیرتی جدید. در همسایگی یزد در دو شهر اصفهان و کرمان، موزه‌های هنرهای معاصر سال‌هاست که با آثار ارزشمند و گرانسنگ خودنمایی می‌کنند و در تهران نیز موزه هنرهای معاصر، شهرتی جهانی دارد.

مهندس محمدحسین دهقان

نشریه کامل

•••
•••
•••
•••
•••
•••
•••
•••

ثبت نظر