ابوالفضل رشیدالدین میبدی، یکی از مفسران و نویسندگان برجسته قرن ششم هجری قمری (دوازدهم میلادی) بود که در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم در شهر میبد استان یزد زندگی می‌کرد. او به مذهب شافعی معتقد بود و گرایش فقهی و اعتقادی‌اش پیرو اهل حدیث بود. رشیدالدین میبدی به عنوان عارفی بزرگ و مفسر قرآن شناخته می‌شود.

مهم‌ترین اثر او تفسیر مفصل و عرفانی قرآن به نام «کشف الاسرار و عدة الابرار» است که نگارش آن در سال ۵۲۰ هجری قمری آغاز شد. این کتاب شرحی بر تفسیر خواجه عبدالله انصاری است و در ده جلد به رشته تحریر درآمده است. در این اثر، آیات قرآن ابتدا به فارسی روان ترجمه شده، سپس نظرات مفسران مختلف بیان شده و در نهایت به تفسیر عرفانی و معنوی آیات پرداخته شده است.

زبان و نثر این تفسیر بسیار روان، منسجم و در بسیاری موارد موزون و مقفّی است، به گونه‌ای که در سبک نثر فارسی کلاسیک، جایگاه ویژه‌ای دارد. رشیدالدین میبدی همچنین نویسنده آثاری دیگر چون «اربعین» (شرح چهل حدیث) و برخی رساله‌های عرفانی و ادبی است. بخش کوتاهی از کتاب تفسیر «کشف الاسرار و عده الابرار» اثر ابوالفضل رشیدالدین میبدی است:

«بس خزائن معرفت که به او پیدا گردند، بس خفتگان که به او بیدار گردند، بس غافلان که به او هشیار گردند، بس طالبان که به او به مقصود رسیدند، بس مشتاقان که به او دوست را دریافتند. هم یاد است و هم یادگار، بنازش میدار تا وقت دیدار!
گل را اثر روی تو گلپوش کند، جان را سخن روی تو مدهوش کند، آتش که شراب وصل تو نوش کند، از شوق تو سوختن فراموش کند.»