محمدتقی برخوردار، معروف به حاجی برخوردار و پدر صنایع خانگی ایران، در سال ۱۳۰۳ در خانوادهای مذهبی و تجارتپیشه در شهر یزد به دنیا آمد. خانوادهاش سالها پیش از قرن نوزدهم مذهبی زرتشتی بودند که بعدها به اسلام گرویدند. پدرش از تاجران بزرگ و متدین یزد بود و محمدتقی از دوران کودکی در تجارتخانه پدر مشغول به کار بود تا ۱۸ سالگی که برای ادامه تحصیل به تهران مهاجرت کرد.
او علاقهای به تحصیل دانشگاهی یا کارهای دولتی نداشت و در تهران حجرهای در سرای امید روبهروی مسجد شاه خرید و در تجارت فعالیت کرد. در ابتدا به صادرات پسته پرداخت و سپس واردات کالاهای مصرفی مانند باتری و وسایل خانگی مدرن را آغاز کرد. وقتی قرارداد تولید باتری شرکت آمریکایی ری او واک را بست، شرکت «قوه پارس» را تأسیس کرد که اولین تولیدکننده باتری در ایران بود. سپس نمایندگی لوازم خانگی «رافائل» را گرفت و پس از سفر به ژاپن نمایندگی پنکههای «توشیبا» را به دست آورد.
محمدتقی برخودار در گسترش صنایع خود استراتژی افقی و عمودی به کار گرفت، بهگونهای که پس از راهاندازی کارخانه توشیبا، کارخانه چوببری و نخریسی نیز راهاندازی شد و حتی یک بانک هم تاسیس شد. وی نقش مهمی در تأسیس مرکز مطالعات مدیریت ایران داشت و کمک مالی کارخانهها و صنایع بزرگ باعث شد این مرکز راهاندازی شود.
در سال ۱۳۵۱، او خرید امتیاز کارخانههای خارجی تولید قطعات برقی مانند کلیدپریز، شاخهها و فیش تلویزیون را انجام داد و شروع به تولید این کالاها در ایران کرد. سپس در سالهای بعد کارخانههای کارتن البرز، کاشی پارس، سرامیک البرز، مخمل، حوله، لباس زیر و جوراب را راهاندازی کرد.
در سال ۱۳۵۶، برخوردار اولین تلویزیونهای رنگی تحت لیسانس شرکتهای توشیبا و شاوب لورنس را تولید کرد. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، وی کارخانجات و شرکتهای بیشماری را تأسیس کرده بود که بیش از ۲۰ هزار نفر در آنها مشغول به کار بودند. پس از انقلاب کارخانجات و داراییهایش به بنیاد مستضعفان واگذار شد.
زندگی و کارنامه محمدتقی برخوردار الگویی برای کارآفرینی، مدیریت پیشرفته و نوآوری در ایران بود. او همواره به دنبال درک نیازهای بازار و تعهد به کیفیت بود و به همین دلیل محصولاتش قابل رقابت با نمونههای خارجی بودند.
جمله مشهور او این است: «زندگی اولش کار، وسطش کار و آخرش کار است و کسی از پُرکاری نَمرده است.»