فیروزآباد، منطقهای تاریخی و فرهنگی در استان یزد است که تاریخ پیدایش آن بر اساس اقوال مختلف به دوران ساسانیها برمیگردد. روایتی میگوید:
در آن زمان یزدگرد سوم در حال سفر به یکی از نقاط ایران بود و هنگام عبور از فیروزآباد، دخترش به نام فیروزه دچار بیماری شد. به همین خاطر در آنجا توقف کردند. به دلیل گرمی هوا، همه تشنه شدند و به دنبال آب رفتند. مردم شروع به کندن چاهی کردند و با تلاش اندکی توانستند به آب دست پیدا کنند. پس از پیدا شدن آب، چند روزی در آنجا ماندند و سپس تصمیم گرفتند که این محل را آباد کنند. یزدگرد سوم، به خاطر خوشآب و هوا بودن این منطقه، علاقهمند شد و برای توسعه و آبادانی آن تلاش کرد. از آن پس، این منطقه با نام فیروزآباد معروف شد که برگرفته از نام دختر یزدگرد، فیروزه است.
از قومهای اصیل و قدیمی ساکن در این روستا میتوان به طایفه امین الرعایایی اشاره کرد که از دیرباز در این منطقه زندگی میکردهاند. فیروزآباد دارای قناتهای طولانی و کهن است و یکی از قدیمیترین قناتهای استان یزد به شمار میرود که آبرسانی به این منطقه تاریخی را برای بیش از هزار و پانصد سال ممکن کرده بود. همچنین در کتاب «تاریخ جدید یزد» نوشته احمد بن حسین علی کاتب یزدی آمده است که شاه فیروز دو ده (روستا) در ولایت یزد ساخته بود که یکی فیروزآباد رستاق و دیگری فیروزآباد میبد نام داشت. در خصوص قنات فیروزآباد نیز آمده است که این آب توسط شاه فیروز، پدر قباد، جاری شده و دو شاخه بوده است؛ یکی از چشمهای در داخل شهر و دیگری در خارج شهر که در زمان محاصره، آب شهر را تامین میکرده است. برای رسیدن به آب باید هشت پایه فرو میرفتند.
از بناها و میراثهای تاریخی فیروزآباد میتوان به مسجد جامع، حمام قدیمی، قنات فیروزآباد، سرو تاریخی ۱۷۰۰ ساله، بافت تاریخی، بادگیرها و آب انبارهای قدیمی اشاره کرد.