حاج ابراهیم حلاج یزدی، معروف به «یزدی بزرگ» یا پهلوان یزدی بزرگ، یکی از معروف‌ترین کشتی‌گیران دوران قاجار و پهلوان اول ایران در آن زمان بود. او در سال 1208 هجری شمسی در شهر تفت یزد به دنیا آمد و در جوانی به تهران آمد. در 20 سالگی توانست بسیاری از پهلوانان تهران و یزد را شکست داده و لقب پهلوان اول را از ناصرالدین شاه قاجار دریافت کند. او علاوه بر قدرت و هیکل تنومند خود (حدود 2 متر قد و 183 کیلوگرم وزن)، به عنوان پهلوان باشکوه در دربار ناصرالدین شاه شناخته می‌شد.

یزدی بزرگ در طول عمر خود با بسیاری از پهلوانان مشهور ایران کشتی گرفت و هیچ‌گاه پشتش به خاک نرسید. حتی در سن 50 سالگی در کشتی با پهلوان اکبر خراسانی که یکی از رقبای قدرتمندش بود، به تساوی رسید. وی پس از این کشتی بازوبند پهلوانی را واگذار کرد ولی لقب پهلوان باشی را گرفت و به آموزش جوانان در دربار سلطنتی پرداخت.

مهدی بامداد در کتاب «شرح حال رجال ایران»، حکایتی جالب درباره پهلوان ابراهیم یزدی نقل می‌کند. پهلوان ابراهیم در خیابان ناصرخسرو تهران، در سمت میدان سپه، کوچه‌ای داشت که نام آن کوچه به دلیل باریک بودن زیاد، «کوچه آشتی‌کنان» گذاشته شده بود؛ چون باریکی کوچه باعث می‌شد حتی کسانی که با هم قهر بودند، ناچاراً به هم نزدیک شوند. اما شهرت این کوچه بیشتر به «کوچه پهلوان یزدی» بود. چند سالی بود که پهلوان ابراهیم یزدی در اواخر عمر، به دلیل بیماری، از هر دو پا عاجز شده و نمی‌توانست بدون دو چوب زیر بغل راه برود. او هر روز عصر با همان دو چوب از خانه‌اش بیرون می‌آمد و در کنار خیابان بر روی نیمکتی می‌نشست و مردم و خیابان را تماشا می‌کرد. روزی دو پهلوان جوان از آنجا می‌گذشتند و نزد پهلوان یزدی بزرگ رفتند. یزدی از آنها احوالپرسی کرد و پرسید که چه می‌کنند. آنها پاسخ دادند که در زورخانه ورزش می‌کنند و گاهی هم کشتی می‌گیرند. پهلوان یزدی عصای چوبی خود را که در دست داشت، بر زمین فشار داد و گفت اگر بتوانید هر دوی شما با هم آن چوب را از زمین بلند کنید، آن وقت من می‌فهمم که شما واقعاً زورمند و پهلوان هستید.

دو پهلوان هر چه تلاش کردند نتوانستند چوب دستی را از زمین بلند کنند. پهلوان یزدی سپس به آنها گفت:

«شما هنوز پهلوان حقیقی نشده‌اید! باید بیشتر تلاش کنید تا واقعاً پهلوان شوید.»

او در سال 1281 شمسی در سن 73 سالگی درگذشت و در شهر مقدس قم به خاک سپرده شد. شهرت و داستان‌های زندگی او همچنان در تاریخ ورزش و فرهنگ ایرانی به یادگار مانده است.