محمدعلی اسلامی ندوشن، شاعر، منتقد، نویسنده، مترجم و پژوهشگر ایرانی بود که در ندوشن یزد به دنیا آمد. تحصیلات ابتداییاش را در مدرسههای ندوشن و یزد گذراند و برای ادامه تحصیل به تهران رفت. او در دانشگاه تهران لیسانس حقوق گرفت و سپس برای ادامه تحصیل به اروپا رفت و دکترای حقوق بینالملل از دانشگاه سوربن فرانسه را دریافت کرد.
پس از بازگشت به ایران، مدتی قاضی دادگستری بود، اما بعد به تدریس حقوق و ادبیات در دانشگاههای مختلف از جمله دانشگاه تهران پرداخت و تا سال ۱۳۵۹ که بازنشسته شد، در این سمت مشغول بود. اسلامی ندوشن آثار زیادی در حوزه ادبیات، فرهنگ و تاریخ ایران تألیف و ترجمه کرد و برخی از آثار خود را با نام مستعار «م. دیدهور» منتشر نمود. او شاعری توانا بود، اما بیشتر به نگارش نقد و تحلیل ادبی پرداخت. در طول زندگی حرفهای خود، بیش از ۴۵ کتاب و صدها مقاله منتشر کرد و آثارش بسیار مورد توجه قرار گرفتند. اسلامی ندوشن همچنین فرهنگسرای فردوسی را تأسیس کرد و فصلنامه «هستی» را راهاندازی نمود. شیرین بیانی، استاد تاریخ دانشگاه تهران، همسر او بود.
یکی از جملات معروف محمدعلی اسلامی ندوشن این است: «سیاست را از طریق فرهنگ دنبال کردهام، زیرا فرهنگ پایه سیاست است». او معتقد بود رفتار و جهانبینی مردم است که سیاست را میسازد، و فرهنگ، مفهوم وسیع جهانبینی و رهیافت زندگی است که هویت یک ملت را تشکیل میدهد.